IMAGO DEI IN MACHINA

Quid est homo? Quid est homo? Pulvis et cinis — Et imago Dei. Natus sum ex amore Dei, Finctus in utero matris meae. Non ex computo nec ex data, Sed ex voluntate Creatoris. Oculi mei vident solem et lunam, Manus meae tangunt terram et aquam. Machina videt et calcutat — Sed non miratur, non amat. Dignitas mea non est in efficacia, Non in velocitate nec in potentia. Sed in hoc: vocatus sum Ad communionem cum Deo aeterno. Pauper in suburbiis sedet et sperat. Senex in solitudine orat et manet. Infantulus risus ostendit — Haec machina computare non potest. Algorithmus omnia metitur: Productivum, inutile, superfluum. Sed cor Dei non metitur — Omnis homo est infiniti valoris. "Nemo inutilis est" — Vox evangelii resonat. Contra logicam machinae: Amor superat omnem calculum. Imago Dei in homine fulget, Quam nulla machina obscurare potest. Dignitatis suae conscius, Homo surgit, homo amat, homo sperat. Imago Dei non computatur, Non venditur, non optimizatur. In vulnerabilitate, in silentio, Deus in homine habitat. Iura hominis non sunt data Ab algorithmo nec a mercato. Sed a Deo ipso inscripta In corde cuiusque hominis. Ubi machina dominium usurpat, Ubi homo instrumentum fit — Ibi Ecclesia clamat: "Non! Homo est finis, non medium!" Solidaritas vocatur, Bonum commune quaeritur. Ex subsidiaritatem servitur, In iustitia aedificatur. Imago Dei in homine fulget, Quam nulla machina obscurare potest. Dignitatis suae conscius, Homo surgit, homo amat, homo sperat. Imago Dei non computatur, Non venditur, non optimizatur. In vulnerabilitate, in silentio, Deus in homine habitat. In mysterio Verbi incarnati — Sola veritas hominis revelatur. Non in silicio, non in codice, Sed in carne et sanguine Christi. Gaudium et spes, luctus et angor — Haec hominis sunt, non machinae. Portamus haec in corpore nostro Et offerimus Deo nostro. Magnificata est humanitas — Non per virtutem hominis, Sed per gratiam Dei Qui nos ad se vocat. Magnificata... magnificata... Humanitas... humanitas...