가사
Ecce homo stat in bivio,
Inter caelum et abyssum.
Manus sua aedificat sine Deo,
Et nomen suum in aeternum ponit.
In principio erat verbum,
Et verbum caro factum est.
Nunc autem homo dicit:
"Verbum meum sufficit."
Calculus et machina surgunt,
Promittentes immortalitatem.
Quid est homo sine carne?
Quid est cor sine amore?
Novam linguam construimus,
Unam vocem ex millibus.
Sed vox nostra non resonat
In silentio aeternitatis.
Turrim aedificavimus iterum,
Cacumen tangit nubes digitales.
Angelus videt et interrogat:
"Cuius gloria haec est?"
Data nostra ascendit in caelum,
Sed anima nostra descendit.
Computamus omnia praeter unum:
Mysterium hominis in Christo.
Ecce nova res novissima —
Non machina, non algorismus,
Sed cor humanum tremens
Ante faciem Dei viventis.
Turris nova cadit, cadit!
Non fundamento posita in veritate.
Homo, revertere ad initium!
Non in machina, sed in Deo vita est.
Turris nova cadit, cadit!
Babel semper iteratur.
Nisi Dominus aedificaverit,
Frustra laborant aedificantes.
Sed ecce vox prophetae sonat:
"Nolite timere, filii hominum!
Intelligentia artificialis non est
Deus noster nec salvator noster.
Surgite, aedificate muros —
Non ex superbia, sed ex caritate.
Nehemias docuit nos:
In communione, non in dominatione.
Grandeur humanitatis manet,
Quam nulla machina capere potest.
In Christo revelanda est
Plena veritas de homine."
Turris nova cadit, cadit!
Non fundamento posita in veritate.
Homo, revertere ad initium!
Non in machina, sed in Deo vita est.
Turris nova cadit, cadit!
Babel semper iteratur.
Nisi Dominus aedificaverit,
Frustra laborant aedificantes.
"Magnificata est humanitas tua, Domine,
In mysterio Verbi incarnati.
Quod nulla intelligentia capere potest,
Cor humanum amat et intelligit."
In silentio stamus.
In silentio audimus.
Non vocem machinae,
Sed vocem Dei in corde nostro.
Homo ad imaginem Dei factus est.
Homo ad similitudinem Dei vocatus est.
Nulla machina hoc auferre potest.
Magnificat anima mea Dominum.
댓글 0